Kocham
Nie mów, gdy nie potrzeba,
Nie nabieraj ludzi, bo łatwo idzie im to sprzedać,
Nie kupuj, bo sklep masz za rogiem,
Nie żartuj, gdy dowcipem ma być serce,
Mów, gdy czujesz,
Chcesz się tym podzielić,
Masz to w Sobie,
Nie masz wątpliwości,
Bo nie ma nic gorszego,
Niż słowa na wiatr rzucone,
Dla próżności,
Słowa, z których Bóg się śmieje,
Bo nie ma w nich szczerości.
Heinrich Friedrich Füger - Prometeusz przynosi ogień
Ogień
Namiętny ogień palący płomieniami miłości,
Przez Prometeusza wykradziony dla ludzkości,
Płonie w zniczu niewzruszony,
Patrzy tytan przerażony,
Palcem ni wskazuje ni ostrzega,
Za kradzież zapłacić przyjdzie mu potrzeba.
Pierwiastkiem męskim zwany,
Naprzeciw wodzie, kobiecie stawiany.
Sam w sobie gorący, sam w sobie łaknący,
Niezaspokojony, ciągle rozpalony
Czule łaskocze i pieści,
Daje rumieńce i ciepło, ręką Lokiego w nasze ciała tchniony,
W krzaku gorejącym utrwalony,
Gotów zapalić i poparzyć słuchając Prometejskiego ostrzeżenia,
Sodomę i Gomorę za wzór stawiając
Zmienne oblicze miewa.
Niczym Feniks wstaje z popiołów, on wieczny zapala się znowu,
Rozpala serce miłością,
Wybuchem wulkanu uczuć,
Pożogą pragnienia.
Najpotężniejsza broń, jaką mamy,
Skradziony Bogom, w dar ludzkości dany,
Korzystajmy z ognia uczuć i sami rozpalajmy,
Bo serca to łatwopalne materiały.
---------------------------------------------------------
Linki:
Heinrich Friedrich Füger - Prometeusz przynosi ogień
Kiedyś napiszę poezji tomik
Będziesz tam Ty
Będę tam ja
Będzie tam cały świat
Będą cztery żywioły
Namiętny ogień palący płomieniami miłości
Surowa ziemia przeorana z wyrozumiałości
Czyste powietrze wywiane przez nieczystości
Szumiąca woda, płynąca potokiem myśli
Będzie fortuna, co kołem toczy
Śmierć, która za plecami kroczy
Będą tańce, muzyka i obrazy pełne zmysłowości
Przyszłość niepewności
Życie samotności
Walka
Skrajności
Pojawi się też słowo,
Ostatnie należeć będzie do Jedynego
Boga
Prawdziwego
Posty
Komentarze
